Kalp Yetersizliği Birliği

Ayın Makalesi

Kasım 2026

İkinci Evrensel Kalp Yetersizliği Tanımlaması (2026): Neler Değişti?

Prof. Dr. Can Ramazan Öncel

Kalp yetersizliğinin (KY) tanı ve sınıflandırılmasında ortak bir yaklaşım oluşturmak amacıyla 2021 yılında yayımlanan ilk evrensel tanım, 2026 yılında güncel bilimsel kanıtlar doğrultusunda yeniden düzenlenmiştir. İkinci Evrensel Kalp Yetersizliği Tanımı’nda temel tanım korunurken, tanısal değerlendirmede tek bir parametre yerine klinik, laboratuvar ve görüntüleme bulgularının bütüncül olarak ele alınması ön plana çıkarılmıştır.

2021 tanımında KY tanısının natriüretik peptit yüksekliği veya objektif konjesyon kanıtıyla desteklenmesi gerektiği belirtilirken, 2026 tanımında bu bulguların diğer klinik verilerle birlikte değerlendirilmesinin önemi vurgulanmaktadır. Natriüretik peptitlerin tanısal değeri korunmakla birlikte, özellikle korunmuş ejeksiyon fraksiyonlu KY (HFpEF) hastalarında, yüksek kardiyak dolum basınçlarına rağmen natriüretik peptit düzeylerinin normal olabileceği belirtilmektedir. Bu nedenle, özellikle obezitesi olan ve klinik KY şüphesi yüksek hastalarda normal natriüretik peptit düzeyleri tanıyı dışlamak için tek başına yeterli değildir. Ayrıca, bir kez semptomatik KY tanısı konulan hastalarda, klinik iyileşme veya sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunun (LVEF) normale dönmesi durumunda da KY tanısının geçerliliğini koruduğu vurgulanmaktadır.

LVEF Sınıflandırmasında Önemli Değişiklik: Yeni tanımın en dikkat çekici değişikliklerinden biri, LVEF'ye dayalı sınıflandırmanın yeniden ele alınmasıdır. Önceki sınıflandırmada kullanılan düşük EF'li KY (HFrEF, ≤%40), hafif azalmış EF'li KY (HFmrEF, %41–49) ve korunmuş EF'li KY (HFpEF, ≥%50) ayrımındaki sabit eşiklerin biyolojik ve klinik açıdan sınırlılıkları olduğu belirtilmektedirLVEF ölçümlerindeki değişkenlik, görüntüleme yöntemleri arasındaki farklılıklar ve yaş, cinsiyet gibi faktörlerin etkileri nedeniyle 2026 evrensel tanımında HFmrEF bağımsız bir kategori olmaktan çıkarılmıştır.Bunun yerine HFrEF ve HFpEF olmak üzere iki temel fenotip ile iyileşmiş EF'li KY (HFimpEF) tanımlanmaktadır. HFrEF ile HFpEF arasında kesin bir sayısal eşik önerilmemektedir.

HFimpEF için daha önce HFrEF varlığı, LVEF'de en az 10 yüzde puanlık artış ve takipte LVEF'nin %40'ın üzerine çıkması kriterleri korunmaktadır. Bununla birlikte yalnızca EF artışının hastalığın tamamen düzeldiği anlamına gelmediği; kalıcı yapısal anormallikler, biyobelirteç yüksekliği ve rezidüel semptomların da dikkate alınması gerektiği belirtilmektedir.

Kalp Yetersizliği Etiyolojisi: 2026 tanımı, KY etiyolojisinin belirlenmesini sınıflandırmanın temel bileşenlerinden biri hâline getirmektedir. Geleneksel iskemik ve noniskemik ayrımının hastalığın heterojen yapısını yeterince yansıtmadığı vurgulanarak 18 etiyolojik grup içeren daha kapsamlı bir sınıflandırma önerilmektedir (Şekil 1). Özellikle kardiyak amiloidoz örneğinde olduğu gibi, hastanın yalnızca HFpEF olarak tanımlanması, altta yatan hastalığa özgü tedavi fırsatlarının gözden kaçmasına neden olabilir. Bu yaklaşım, KY tanısının yalnızca fenotipi değil, mümkün olduğunca hastalığın nedenini de içermesi gerektiğini ortaya koymaktadır.

Kötüleşen ve Dekompanse Kalp Yetersizliği Ayrımı: Yeni tanımın klinik araştırmalar açısından en önemli katkılarından biri, kötüleşen KY (worsening HF) ile dekompanse KY (decompensated HF) kavramlarının birbirinden ayrılmasıdır. Kötüleşen KY, önceden KY tanısı bulunan hastalarda semptomların, klinik bulguların veya yaşam kalitesinin giderek bozulmasıyla karakterize hastalık progresyonunu ifade etmektedir. Bu süreç yalnızca dispne ve ödem artışıyla sınırlı değildir; egzersiz kapasitesinde azalma, görüntülemede ventrikül fonksiyonlarının kötüleşmesi ve biyobelirteçlerde yükselme gibi subklinik değişiklikleri de kapsayabilir. Kötüleşen KY tanımlanması için sağlık kuruluşuna başvuru veya tedavinin yoğunlaştırılması zorunlu değildir. Yeni başlangıçlı KY ise bu tanım kapsamında değerlendirilmemektedir.

Buna karşılık dekompanse KY, klinik bozulma nedeniyle tedavinin yoğunlaştırılmasını veya acil müdahale (rescue therapy) uygulanmasını gerektiren durumu ifade etmektedir. Diüretik tedavisinin artırılması veya kombinasyon diüretik tedavisine geçilmesi, eksik kılavuz temelli tedavilerin başlanması ve uygun hastalarda ileri tedavi yöntemlerinin uygulanması bu kapsamda değerlendirilebilir. Dekompanse KY, önceden KY tanısı bulunan hastalarda gelişebileceği gibi yeni tanı alan hastalarda da görülebilir. Yeni evrensel tanımda, önceki ESC kılavuzlarında kullanılan akut KY terimi yerine dekompanse KY terminolojisi tercih edilmektedir. Bununla birlikte kötüleşen KY ve dekompanse KY birbirini dışlayan kavramlar değildir; hastalığın progresyonunu ve klinik müdahale gereksinimini farklı açılardan tanımlamaktadır.

Korunma ve Erken Tanıya Daha Fazla Vurgu: Yeni tanımda KY'nin önlenmesi ve erken dönemde tanınmasına daha geniş yer verilmektedir. Evre A–D sınıflandırması korunurken, özellikle pre-KY olarak tanımlanan Evre B hastalarında erken müdahalenin önemi vurgulanmaktadır. Koruyucu yaklaşımlar arasında SGLT2 inhibitörlerinin yanı sıra GLP-1 reseptör agonistleri, diyabet ve kronik böbrek hastalığı birlikteliğinde finerenon ve obezitenin farmakolojik tedavisi de yer almaktadır. Riskli bireylerde natriüretik peptitler ve risk faktörlerinin değerlendirilmesi temel yaklaşım olmaya devam ederken, troponin ve idrar albümin/kreatinin oranı gibi biyobelirteçlerin ek katkısı belirtilmektedir.

Sonuç: İkinci Evrensel KY Tanımı, LVEF temelli sınıflandırmanın ötesine geçerek etiyoloji ve klinik seyri ön plana çıkaran daha kapsamlı bir yaklaşım sunmaktadır. HFmrEF kategorisinin kaldırılması, etiyolojik sınıflandırmanın genişletilmesi ve kötüleşen KY ile dekompanse KY ayrımının netleştirilmesi, yeni tanımın başlıca değişiklikleridir.

Kaynaklar

  1. Biegus J, Ponikowski P. The second universal definition of heart failure (2026). What's new? ESC Heart Fail. 2026. doi:10.1093/eschf/xvag240.
  2. Walsh MN, Kober L, Sliwa K, et al. AHA/ACC/ESC/WHF expert consensus document: Second universal definition of heart failure (2026). Eur Heart J. 2026;47:4357–4374. doi:10.1093/eurheartj/ehag500.
İkinci Evrensel Kalp Yetersizliği Tanımı: EF fenotipleri, etiyolojik sınıflandırma, kötüleşen ve dekompanse kalp yetersizliği

Arşiv

1 Ekim 2026
 

Kalp Yetersizliğinde Değişim Ne Zaman Klinik Olarak Anlamlı?

Yehya A, Hahn R, Borlaug B, et al.
Defining Clinically Meaningful Within-Patient Changes in Heart Failure
JACC: Heart Failure, 2026 – Position Statement

Dr. Selda Murat

Kalp yetersizliği çalışmalarında tedavi etkinliği artık yalnızca mortalite ve hastaneye yatış ile değerlendirilmiyor. LVEF, NT-proBNP, egzersiz kapasitesi, hemodinamik ölçümler ve yaşam kalitesi gibi birçok parametre klinik araştırmalarda sonlanım noktası olarak kullanılıyor. Ancak bu ölçümlerde saptanan istatistiksel olarak anlamlı bir değişiklik, her zaman hasta açısından klinik olarak anlamlı bir iyileşme anlamına gelmiyor.

JACC: Heart Failure’da yayımlanan bu pozisyon belgesi, bu önemli soruna odaklanarak “klinik olarak anlamlı hasta-içi değişim” (clinically meaningful within-patient change) kavramını ele alıyor. Yazarlar, farklı kalp yetersizliği sonlanımlarında gözlenen değişimin ölçüm değişkenliğini aşıp aşmadığını, prognozla ilişkisini ve mümkün olduğunda hastanın hissettiği klinik değişimi birlikte değerlendiren pratik bir çerçeve öneriyor.

Akılda kalması gereken bazı eşikler LVEF ≈ 5 puan  |  TAPSE ≈ 4 mm  |  BNP/NT-proBNP ≈ %30  |  Peak VO2 ≈ %6

Ekokardiyografik ölçümlerde değişimin, öncelikle yöntemin kendi ölçüm değişkenliğini aşması gerekiyor. LVEF için yaklaşık 5 puanlık mutlak değişim, TAPSE için yaklaşık 4 mm bu açıdan dikkate değer sınırlar arasında yer alıyor. Bununla birlikte bu değerlerin her birinin doğrudan hastanın hissedebileceği bir klinik iyileşme eşiği olarak değerlendirilmemesi gerektiği özellikle vurgulanıyor.

Biyobelirteçler açısından en fazla veri natriüretik peptitler için mevcut. BNP veya NT-proBNP düzeyinde başlangıca göre yaklaşık %30 artış veya azalış, klinik olarak anlamlı değişim için makul bir eşik olarak öneriliyor. Genel olarak düşen natriüretik peptit düzeyleri daha iyi, yükselen düzeyler ise daha kötü prognozla ilişkili. Bununla birlikte yaş, atriyal fibrilasyon, kalp yetersizliği etiyolojisi ve eşlik eden hastalıklar seri ölçümlerin yorumlanmasında mutlaka dikkate alınmalı.

Fonksiyonel kapasitede de benzer bir yaklaşım söz konusu. Peak VO2’de yaklaşık %6’lık değişim ölçüm değişkenliğini aşan ve klinik açıdan önemli kabul edilebilecek bir değişim olarak öne çıkıyor. Altı dakika yürüme mesafesi için ise farklı hasta gruplarında farklı değerler bildirildiğinden, herkese uygulanabilecek tek bir kesin eşik tanımlamak daha güç.

Hemodinamik parametrelerde ise tek bir ölçümden çok zaman içindeki değişim önem taşıyor. Sol kalp dolum basınçları veya pulmoner arter basınçlarında haftalar-aylar içerisinde yalnızca 2–4 mmHg'lik bir azalma bile daha iyi sağlık durumu ve daha düşük kötüleşen kalp yetersizliği riskiyle ilişkili olabiliyor.

Belgenin en önemli mesajlarından biri, klinik çalışmaların yalnızca gruplar arasındaki ortalama değişim üzerinden yorumlanmaması gerektiği. Aynı ortalama sonucun arkasında belirgin olarak iyileşen, değişmeden kalan veya kötüleşen farklı hastalar bulunabilir. Bu nedenle yeni bir tedaviyi değerlendirirken “ortalama ne kadar değişti?” sorusunun yanında, “kaç hasta gerçekten klinik olarak anlamlı bir iyileşme yaşadı?” sorusunun da sorulması gerekiyor. Hasta tarafından bildirilen sonuçlar içerisinde özellikle KCCQ, klinik olarak anlamlı değişimi tanımlama konusunda bugün için en güçlü kanıtlardan birine sahip.

Bültenin mesajı

Kalp yetersizliğinde p<0,05 tek başına yeterli değildir. Bir değişikliğin gerçekten önemli kabul edilebilmesi için ölçüm değişkenliğini aşması, klinik sonuçlarla ilişkili olması ve mümkün olduğunca hastanın semptomlarına, fonksiyonel kapasitesine veya yaşam kalitesine yansıması gerekir.

Şekil 1: Kalp Yetersizliğinde Hastaya Özgü Klinik Olarak Anlamlı Değişim Eşikleri

Kalp Yetersizliğinde Hastaya Özgü Klinik Olarak Anlamlı Değişim Eşikleri
Natriüretik Peptid Düzeylerini Etkileyen Faktörler, Biyolojik Değişkenlik, Klinik Olarak Anlamlı Değişim ve Prognostik Önemi