Antrasiklinler ve Miyokard Hasarının Biyobelirteçleri- Uzaktan İskemik Koşullandırmanın Etkisi

Anthracyclines and Biomarkers of Myocardial Injury- The Effect of Remote Ischemic Conditioning (Mallouppas et al, J Am Coll Cardiol Cardio Onc 2023)

Dr. Ayşe İrem Demirtola

Sağlık Bilimleri Üniversitesi, Ankara Şehir Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi

Antrasiklinler çeşitli kanserler için temel tedavi yöntemi olmayı sürdürmektedir ancak kardiyotoksisite (sol ventriküler [LV] ejeksiyon fraksiyonunda [LVEF] %10'luk bir düşüş, EF <%50) vakalarda %9'a varan oranlarda meydana gelmektedir. Hasar mekanizması çok faktörlüdür ve kardiyoprotektif stratejiler değişken sonuçlar göstermiştir. Deksrazoksan şu anda yüksek doz antrasiklin alan hastalarda onaylanmış tek tedavidir. Uzaktan iskemik koşullandırma (RIC), bazı klinik çalışmalarda kardiyak biyobelirteç salınımının hafifletilmesi de dahil olmak üzere, iskemi perfüzyon hasarına (IRI) karşı koruma sağladığı laboratuvar ve klinik kanıtı çalışmalarında gösterilen, invazif olmayan, farmakolojik olmayan bir kardiyo-protektif müdahaledir. Hayvanlar üzerinde yapılan deneyler, apopotozis, survive, troponin salınımı ve LVEF açısından antrasiklin kardiyotoksisitesinde RIC'nin doğrudan faydasını göstermiştir. Bu çalışmada da kanser hastalarında ilk kez antrasiklin kemoterapisi alan hasta grubunda RIC'in etkisi araştırılmıştır.

Çalışma University College London Hastaneleri’nde gerçekleştirilen randomize, tek kör, plasebo kontrollü bir faz II çalışmasıdır. 16 ila 80 yaş arası antrasiklin içeren kemoterapi alması belirlenen, herhangi bir kanser hastası olan hastalar çalışmaya alındı. Randomizasyon, koroner arter hastalığı, hipertansiyon ve diyabetin en aza indirildiği randomizasyon yazılımı (MinimPy Versiyon 0.3) kullanılarak RIC veya plasebo gruba 1:1 oranında yapıldı. Her kemoterapi seansında, hastanın koluna bir kan basıncı manşonu uygulandı ve otomatik bir RIC makinesine bağlandı; bu makine, antrasiklin dozlamasından önce manşonu 200 mm Hg'lik (veya tolere edilmiyorsa sistolik basıncın 30 mm Hg üzerindeki bir basınca) kadar şişirdi. Plasebo protokol için manşet 5 dakika boyunca 10 mm Hg'ye kadar şişirildi, ardından 4 döngü boyunca söndürüldü. Çalışma klinisyenleri RIC müdahalesine karşı kördü. Veriler tedavi grubuna kör olarak analiz edildi. Yüksek hassasiyetli troponin T (TnT) ve kardiyak miyozin bağlayıcı protein C (cMyC) için kan örnekleri, her RIC uygulamasından hemen önce ve her antrasiklin infüzyonunun bitiminden 3 ila 24 saat sonra toplandı.

Birincil sonlanım, kemoterapiden sonraki 12 aya kadar iki TnT grubu arasındaki karşılaştırmaydı; hem sürekli hem de ikili (pozitif [>14 ng/L] vs. negatif) değişken olarak analize katıldı. İkincil sonlanım CMyC'nin troponin'den daha duyarlı olabileceğini ve daha erken tespit edilebileceğini varsayımı üzerine planlandı.

Çalışma sonunda biyobelirteçler tüm hastalar için başlangıçtan kemoterapinin 6. döngüsüne kadar arttı (medyan TnT 6 [IQR: 4-9] ng/L ila 33 [IQR: 16-36)] ng/L; P; 001; cMyC3 (IQR: 2-5) ng/L ila 47 (IQR: 18-49) ng/L; P;0.001). Tekrarlanan ölçümler için karışık etki regresyon analizi, 2 grup (RIC'e karşı plasebo, ortalama fark 3,15 ng/L; %95 GA: 0,04 ila 6,33; P = 0,053) veya cMyC (RIC'e karşı plasebo, ortalama fark 3,15 ng/L) arasında TnT açısından fark olmadığını gösterildi. RIC grubunda daha fazla MACE ve kanser ölümü vardı (11'e karşı 3; HR: 0,25; %95 GA: 0,07-0,90; P = 0,034). Antrasiklin kemoterapisi sırasında TnT ve cMyC önemli ölçüde arttı.

Sonuç olarak RIC biyo-belirteçlerdeki artışı etkilemedi, ancak erken kanser ölümlerinde küçük bir artış vardı; bu muhtemelen RIC grubuna randomize edilen metastatik hastalığı olan hastaların oranının daha yüksek olmasıyla ilişkili olarak değerlendirildi (%54'e karşı %37).