Dr. Lale Dinç Asarcıklı

Güncel akut kalp yetersizliği tedavileri uzun dönem sonuçları iyileştirmede başarılı olamamışlardır. Bu çalışma, akut kalp yetersizliği ile hospitalize olan hastalarda taburculuk öncesi erken dönemde tedaviye empaglifozin eklenmesinin uzun dönem sonuçlara etkisini incelemeyi amaçlamıştır. 530 akut kalp yetersizliği hastası medyan 3 gün sonunda 10 mg empaglifozin ve plasebo grubuna randomize edilmiştir. 90 gün boyunca primer son noktaların (tüm nedenlere bağlı ölüm, kalp yetersizliği olay sayısı, ilk kalp yetersizliği olayına kadar geçen süre, bazaldeki KCCQ-TSS skorunda değişim) hiyerarşik sıraya göre gruplar arasındaki varlıkları incelendi ve kazanma oranı hesaplandı. Gruplar tabakalandırılmış düzende kıyaslandı. Her iki grup arasında bazal özellikleri açısından yaş, cinsiyet ve kardiyovasküler risk faktörleri, NT-proBNP, LVEF, KCCQ-TSS skoru ve renal fonksiyonları açısından anlamlı fark gözlenmedi. Birincil son nokta olarak empaglifozin %36 daha fazla genel klinik fayda sağlamaktadır (Katmanlandırılmış kazanım oranı: 1.36 %95GA 1.09-1.68 p=0.0054)) Sekonder son nokta olarak (empaglifozinin potansiyel dekonjestif etkisini plaseboya göre analiz etmek) dekonjesyon belirteçlerinden ortalama günlük loop diüretik dozuna göre ayarlanmış kilo kaybı ve NT-proBNP düzeyinde bazale göre olan değişimin eğri altında kalan alanı belirlenmiştir. Sonuç olarak akut kalp yetmezliği nedeniyle hastaneye yatırılan hastalarda empaglifozinin başlatılması erken (ilk 15 günde gözlenen), klinik olarak anlamlı ve sürdürülebilir (90 güne kadar gözlenen) dekonjesyon ile sonuçlandı. Plasebo ile karşılaştırıldığında, empaglifozin tedavisi, çalışılan tüm dekonjesyon belirteçlerinde tüm zaman noktalarında önemli ölçüde değişikliğe neden oldu. Dekonjesyonun büyüklüğü (kilo kaybı ile kanıtlanan) klinik fayda ile ilişkiliydi.